Als Bitcoin een enfant terrible heeft, dan is het Amir Taaki. Levend van een schamper budget, leidt Taaki vanuit Europese kraakpanden de anarchistische Bitcoin-tegenbeweging die bekendstaat als unSystem, heeft hij de alternatieve Bitcoin-implementatie Libbitcoin ontwikkeld, en hielp hij met het uitvinden van de peer-to-peer marktplaats DarkMarket (die momenteel is overgenomen en omgedoopt tot OpenBazaar). Momenteel is hij vooral bekend als de voorman van de DarkWallet, een Bitcoin-wallet die is ontworpen om de identiteit van gebruikers nog verder te verhullen.

Amir, je richt je binnen de Bitcoin-sfeer met name op de anonieme eigenschappen van Bitcoin, en zet je er voor in deze eigenschappen te behouden. Waarom vind je dit zo belangrijk?

Anonimiteit is belangrijk omdat het huidige financiële systeem in ons nadeel is ingericht. De staat steelt middels belasting en inflatie van het volk, wat niet alleen enorm bijdraagt aan de macht van de staat en oorlog, maar het laat hen bepalen wie de mogelijkheid heeft kapitaal te accumuleren. Anonimiteit stelt ons in staat belasting te ontduiken, geld wit te wassen, en restricties op de manier waarop wij welvaart beheren te ontwijken. Het zal de gewone man beschermen.

Worden de inkomsten uit belasting door de staat ook niet ingezet om de gewone man te helpen? Middels openbare dienstverlening bijvoorbeeld, of subsidies, of werkeloosheidsuitkeringen?

Ja maar dit zijn erg kleine dingen vergeleken met de restricties op hoe we leven. Uitkeringen in het bijzonder zijn slechts het bijproduct van een gebroken systeem. De kosten van levensonderhoud zijn in onze maatschappij artificieel hoog, en als je dat niet kunt betalen is je enige andere optie om een uitkering aan te vragen totdat je je zaakjes op orde krijgt om op het smalle pad dat iedereen dient te volgen te worden geplaatst door een klein onderdeel uit te gaan maken van een grote institutie of superstructuur: work for the man.

Maar een uitkering ontvangen geeft geen voldoening, huur betalen geeft geen voldoening, en voor een baas werken geeft geen voldoening. Wat voldoening geeft is voor mensen om samen te kunnen werken, om hun eigen inkomen te vergaren, om onafhankelijk en autonoom te zijn.

Sommige mensen hebben natuurlijk wel hulp nodig, maar dit is iets waar we binnen onze gemeenschappen in kunnen voorzien. Ik heb in allerlei soorten gemeenschappen geleefd waar mensen elkaar de hele tijd helpen.

De instrumenten die je ontwikkelt kunnen ook gebruikt worden door wapenhandelaren of terroristen, terwijl er zelfs een vermeend IS-document over het web circuleert waarin de DarkWallet wordt genoemd. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat jij dit soort dingen steunt?

Kijk, we kunnen wel altijd proberen onze wereld te managen, en ieder vermeend gevaar of kwaad er uit willen zuiveren, maar ik denk dat die logica uiteindelijk defect is. De manier waarop de samenleving verbeterd kan worden is niet door middel van het creëren van een systeem met regels en wetten en politie en rechters. Als je iets wil maken dat effectief is, dan zal het in het belang van het volk moeten zijn zich daar voor in te zetten.

Ik geloof dat alles zo fucked up is doordat we onze menselijke waarden uit het oog zijn verloren. Het is niet natuurlijk om om negen uur ‘s ochtends op te staan en de hele dag in een kantoor te moeten zitten om hokjes in te vullen onder TL-verlichting. Toen we als soort evolueerden leefden we in groepen van rondzwervende mensen die als een economische eenheid fungeerde. In de natuur veranderde de omgeving continu, waardoor we regelmatig met nieuwe uitdagingen werden geconfronteerd. We zijn fundamenteel sociale en creatieve wezens. Het lijkt misschien geruststellend om de risico’s tot op zeker niveau te beheren, maar dat maakt ons als mens kapot. Een belangrijk deel van het groeien als persoon is ook om dieptepunten mee te maken, gevaar, en dynamiek.

En tegelijkertijd is het belangrijk om wat lol te hebben, iets dat we ook uit ons leven hebben laten verdwijnen. Het is allemaal verstoken van passie geraakt. We zijn tegenwoordig allemaal utilitaristische mensen die in comfort leven met een glimlach op ons gezicht, maar hoeveel van ons zijn werkelijk gelukkig onder dat laagje vernis?

Maar zou het niet verstandiger zijn om DarkWallet in ieder geval niet als witwas-gereedschap te promoten?

Hoezo?

Nouja, ten eerste omdat het je problemen zou kunnen opleveren op juridisch gebied. Daarnaast zouden de meeste mensen het waarschijnlijk ook niet de best mogelijke PR vinden.

Maar ik handel niet uit angst! Ik doe dingen zoals ik denk dat ze juist zijn. Ik zou niet eerlijk tegenover mezelf zijn als ik met woorden ga goochelen, of mijn bedoelingen ga verbergen. En ik wil juist dat mensen weten hoe ik er over denk, en zo veel mensen als mogelijk, want het gaat niet alleen maar om de technologie die we aan het bouwen zijn. Sterker nog, de technologie is op zichzelf waardeloos. Wat belangrijk is, is het narratief, of het ideaal dat via dat narratief wordt geconstrueerd:

Bitcoin is een decentraal en ongecensureerd soort geld met privacy-eigenschappen. Zodoende heeft het een nieuw front in de voortdurende strijd om vrijheid geopend.

Daar bovenop is een van de oudste artefacten ter wereld de Code van Hammurabi, een Babylonisch document van bijna vierduizend jaar oud dat contractenrecht vastlegt. Contractenrecht is de basis waarop samenlevingen zijn gebouwd. En het is de basis waarop wij – nee, zij – corporate society hebben geconstrueerd. Via contractenrecht krijg je namelijk toegang tot een set van juridische instrumenten waardoor je kunt incorporeren en opschalen.

Met Bitcoin hebben we nu een nieuwe set instrumenten, die niet zijn gebaseerd op de wetten van de staat, maar op de wetten van wiskunde. Dit stelt ons in staat decentraal recht te maken, en digitaal bestuur, en een scala aan middelen voor handel.

Waarom is het narratief dan in zichzelf zo belangrijk?

Omdat het ontwerp van Bitcoin niet in steen gebeiteld staat. Het evolueert en groeit door het handelen van mensen. Er circuleert zo’n koddige honey badger meme, van, “Bitcoin geeft geen fuck, Bitcoin is de honey badger van geld”, maar dat is onjuist. Bitcoin is een consensus-systeem dat onderhevig is aan alle verschillende machtsgroepen die er invloed op uitoefenen. Bitcoin kan zeker wel gecorrumpeerd worden. En flink ook.

Wordt Bitcoin nu gecorrumpeerd?

In zekere zin wel. De Bitcoin Foundation tracht zichzelf als een centraal punt van Bitcoin te positioneren van waaruit het de ontwikkeling van het protocol betaalt en stuurt, terwijl het tegelijkertijd samenwerkt met de staat en Wall Street. Wat zal gebeuren, is dat overheden de Foundation gaan gebruiken om de ontwikkeling van Bitcoin bepaalde richtingen in te sturen.

Hoofdwetenschapper en voormalig hoofdontwikkelaar Gavin Andresen wordt door de Bitcoin Foundation betaald, terwijl zijn vrienden de grote Bitcoin-corporaties zijn. Dus neigt hij, natuurlijk, meer naar hun visie van Bitcoin. En als je kijkt naar zijn daden en beslissingen…

Hij spreekt over Bitcoin als een betaalinnovatie, hij heeft het betaalprotocol ontwikkeld, en nu zet hij zich er voor in de blocksize limiet te verhogen waardoor het aantal transacties op het netwerk kan toenemen ten koste van verdere centralisatie van het minen. Dat is feitelijk direct in strijd met het idee van Bitcoin als een decentraal, ongecensureerd en min of meer anoniem systeem.

Jij ziet Bitcoin niet echt als een betaalinnovatie he?

Nee, daar is het niet erg goed voor. Het Bitcoin-netwerk wordt momenteel gesubsidieerd middels inflatie, wat betekent dat transacties gemiddeld zo’n dertig dollar per stuk kosten. De visie van Bitcoin als een sneller, goedkoper en beter betaalnetwerk is simpelweg niet gegrond in enig technologisch begrip van waar het bij Bitcoin echt om draait. Als we Bitcoin een concurrent willen maken van Visa of MasterCard moeten we de blocksize zo ver verhogen, en minen zo veel centraliseren, dat het zich nauwelijks nog onderscheidt van bestaande betaalnetwerken. En zelfs dan zullen we op een bepaald moment een limiet bereiken waar Bitcoin simpelweg niet kostenefficiënt is. Het slaat nergens op om al die miners de hele dag te laten ronken alleen maar zodat mensen een kop koffie kunnen kopen. Dat is waanzin.

Maar als we de blocksize niet verhogen kan Bitcoin maar een stuk of zeven transacties per seconde aan, wat betekent dat de schaalbaarheid ervan nogal gelimiteerd is…

Schaalbaarheid, wees erg voorzichtig met dat woord. Als we de blocksize vergroten, zou de grotere blockchain het voor mensen lastiger maken om een full node te draaien. Je hebt dan zwaardere hardware nodig om alle benodigde data op te slaan, dus in die zin zou het Bitcoin juist minder schaalbaar maken.

Als we de blockchain klein houden zullen mensen Bitcoin echter altijd kunnen blijven gebruiken voor betalingen, ze moeten daar dan alleen iets meer voor betalen. Dat hoeft echter geen probleem te zijn, en zeker niet voor de functionaliteit van Bitcoin als een instrument om schulden mee te vereffenen. De manier waarop banken werken is niet dat iedere transactie tussen twee partijen per direct van de ene naar de andere bankrekening wordt verstuurd. In plaats daarvan tellen ze alle transacties tussen de verschillende banken bij elkaar op, om aan het einde van de dag alle onderlinge schulden te vereffenen.

Op een vergelijkbare manier zou Bitcoin kunnen uitgroeien tot de hoeksteen van een geheel nieuw financieel paradigma, in plaats van een betaalsysteem dat hooguit de barsten van de bestaande monetaire infrastructuur gladstrijkt.

En toch zal het grote publiek hier waarschijnlijk niet zo veel om geven. Zij willen gewoon snelle en goedkope transacties…

Tsja, maar een groot deel van de Bitcoin-gemeenschap focust zich veel te veel op massa-adoptie. Zij willen dit hoe dan ook bereiken, ongeacht het aantal compromissen dat we daarvoor moeten sluiten, omdat ze geloven dat Bitcoin op een gegeven moment een soort kantelpunt zal bereiken waarop – BAM – alles gerevolutioneerd is. Dit soort snelle oplossingen zijn voor veel mensen makkelijk te omvatten, maar zijn niet gebaseerd op daadwerkelijke maatschappelijke verandering. Het is een illusie.

Het doet me denken aan de Esperanto-beweging, waar een tweesplitsing in de gemeenschap is ontstaan. De Fina Venko richtte zich er op een kritieke massa te bereiken, waardoor er een soort van globale revolutie moest ontstaan van mensen die Esperanto zouden spreken. Dit idee werd later echter verworpen door de Raŭmismo. De Raŭmismo waarderen Esperanto als een culturele beweging, als een sociale beweging, en als een taal op zichzelf.

Ik verwerp de Fina Venko van Bitcoin. Dat betekent niet dat ik een of andere globale revolutie onmogelijk acht, maar die focus erop is een afleiding van datgene waar het echt om gaat. Een hele zwik consumenten die bitcoin gebruikt in hun dagelijks leven is niet per se goed voor Bitcoin. Het is misschien wel goed voor de koers, maar die twee zijn niet hetzelfde.

Hoe zou jij willen dat het Bitcoin-protocol zich verder ontwikkelt?

Ik stel eigenlijk voor dat we even een stapje terug nemen met zijn allen. Laten we eerst eens de fundamenten van de software in orde maken, en goed geschreven, robuuste Bitcoin-implementaties creëren, in plaats van dat we weer van alles in het protocol gaan proppen. In ben in dat opzicht erg conservatief, omdat Bitcoin werkt zoals het nu is.

Er zijn wel wat complicaties, maar ik denk dat prutsen met het protocol de problemen eerder vergroot dan dat het oplossingen biedt. Vooral ook omdat veel ontwikkelaars niet inzien wat de gevolgen van hun handelingen zijn. Ze kijken maar een stap vooruit wanneer ze complicaties proberen op te lossen, zonder daarbij oog te hebben voor de sociale gevolgen en de politieke implicaties ervan.

Bitcoinj- en Lighthouse-ontwikkelaar Mike Hearn, bijvoorbeeld, pleitte onlangs nog voor een uitbreiding van het protocol om mogelijke double-spend transacties in point-of-sale situaties onmogelijk te maken. Hij stelde een systeem voor waarbij miners kunnen stemmen om de block reward van andere miners te stelen indien zij double-spends zouden accepteren. Het probleem is dat je daarmee de mogelijkheid schept voor grote mining pools om samen te spannen tegen kleinere miners, en ze de kans geeft deze macht te misbruiken om bepaalde transacties op een zwarte lijst te zetten.

En dat is maar een voorbeeld, er zijn enorm veel vergelijkbare gevallen. Maar het is echt gestoord, het is achterlijk. Alleen maar zodat we koffie kunnen kopen met onze Bitcoin-creditcards, om het een klein beetje gemakkelijker in gebruik te maken, willen we nu alle vrijheid die het biedt te grabbel gooien? En de mogelijk verspelen voor mensen om zich economisch te organiseren over enorme gebieden, tussen verschillende gemeenschappen, en verschillende organisaties met verschillende financiële instrumenten, met gereedschappen die we nog nooit in de geschiedenis van de mensheid hebben gezien? Willen we dat echt opgeven voor een suffe droom van een aantal corporaties die een product aan consumenten willen verkopen, en de koers een beetje willen pumpen? Kom op… We verliezen echt iets groots als we Bitcoin daarvoor opgeven.

Het is duidelijk dat je erg gepassioneerd bent over deze onderwerpen, en je houdt je niet in als het gaat om het uiten van je mening. Je hebt je daardoor in het verleden nogal eens fel uitgelaten tegen Bitcoin-ontwikkelaars, en in het specifiek vanwege hun samenwerking met wetgevers. Kun je je voorstellen waarom sommigen van hun zich soms storen aan je houding?

Ik zal de gedachtegang van deze mensen uitleggen. Sommigen van hen zijn gewoon sukkels die daadwerkelijk denken dat we de overheid nodig hebben om ons te beschermen enzo. Maar de meesten van hen zien zichzelf eigenlijk als een soort van libertarische ninja die vanuit de schaduw het systeem van binnenuit tracht te saboteren. Ze geloven privé het een, maar zeggen en public het ander om zo steun voor Bitcoin te vergaren, zonder te beseffen dat Bitcoin zelf aan verandering onderhevig is.

En wanneer iemand dan die façade tegenwerkt, dan wordt diegene ineens als een bedreiging gezien voor het imago dat ze proberen neer te zetten. Dus de libertarische visie wordt dan ineens iets dat ze moeten weren en censureren, omdat ze denken dat we steun moeten vergaren van machtige spelers. Maar deze gedachtegang leidt langzaam maar zeker tot de corrosie van hen idealen, omdat ze beginnen te denken dat het OK is om een kwaad te doen in ruil voor een groter goed. Zo rationaliseren ze hun acties.

Maar dit is het echte pad richting corruptie. Het zijn niet van die grote beslissingen, maar kleine dagelijkse dingetjes. Als je een keer een compromis sluit, wordt het makkelijker om dat nog eens te doen. Dus daar ga je dan mee door en door en door tot je op het einde overblijft met govcoin of corpcoin. Daar moeten we tegen waken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in